Hoofddoeken

Met tante nonneke leek de hoofddoek verdwenen uit het Vlaamse straatbeeld. ‘Onze’ jonge meisje tooien zich met tattoos. Maar het hoofddoek is weer helemaal terug en duikt met de regelmaat van een klok op als politiek hoofdthema. Nu dus ook in het Antwerpse atheneum. Het debat woedt fel en de argumenten vliegen heen en weer als verbale bommengordels.
Vorige week waagden we een wandelingetje in wat we vermoed hadden hoofddoekland te zijn, te weten de wijk Seefhoek in Antwerpen.
Nu ja, “waagden we” klinkt wel erg heldhaftig, want de sfeer was even zomers als de temperatuur. De hele wijk leek wel de straat opgezocht te hebben. Keuvelende ouderen met lange baarden voorzagen de straattaferelen van hun commentaar van op een zitbank. De smalle voetpaden stonden vol met terrastafeltjes met daarop iets wat we na wat onopvallend geloer achtten koude thee met muntblaadjes te zijn. Gezellig gebabbel, hier en daar rond speelborden van gezelschapsspelletjes. De winkeldeuren stonden ook lang na sluitingstijd nog wagenwijd open en de klanten liepen af en aan. Wetenschappelijk onderzoek mag ook wel eens nuttig zijn en dus schoven we mee aan bij de bakker, waar we ons een grote ronde schijf brood, ruim bestrooid met sesamzaad, voor een prikje toe-eigenden.
Geloof het of niet, maar het was er best gezellig. Even overwogen we onze reis naar Turkije in te ruilen voor een zomerabonnement bij De Lijn. Een stuk goedkoper en het garandeert een even exotische vakantie.
Kortom, zowat heel allochtoon Antwerpen was op de straat te vinden. Hoewel, héél allochtoon Antwerpen? Neen, half allochtoon Antwerpen. We zagen amper hoofddoeken, omdat we amper vrouwen konden ontwaren. In de verte, dicht tegen de gevels wegsluipend, een zwaar in textiel gehulde gedaante, een oudere vrouw arm-in-arm met wat we vermoedden haar man te zijn en die Lisette of Irma heet, maar zeker niet Fatima.
Die hoofddoeken onderdrukken de vrouwen, zegt de ene. Ze worden tegengesproken door uitermate goed van de tongriem gesneden jonge moslima’s. “Wij kiezen dit zelf”, klinkt het in een Nederlands van een niveau dat twintig jaar geleden in de Seefhoek niemand haalde. Ze klinken overtuigd en overtuigend. Maar dat straatbeeld spreekt natuurlijk boekdelen. Moslimvrouwen horen niet thuis buitenshuis, zoveel is duidelijk. Zullen ze ook wel zelf kiezen, zeker.
Waar waren die welbespraakte jonge sluiermeisjes? Binnen couscous aan het bereiden, terwijl vader-, bompa- en broerlief keuvelend, terrassend en bordspelletjes spelend wachtten tot de tafel wordt gedekt? Een bewuste keuze, nemen we aan? Kan best, maar hoe vrijgevochten progressieven er toe komen die realiteit openlijk te verdedigen, is ons een raadsel, want paternalistischer straatbeeld dan de Seefhoek anno juni 2009 hebben we lang niet meer mogen aanschouwen. Progressief in de jaren zestig was beha uit. Progressief vandaag is hoofddoek op?
Eenmanscollectief Den Blooten Kooninck

Tips

• klik in de keuzebalk bovenaan op 't Pallieterke, links, en u krijgt een scala aan interessante lectuur.
• Houd de toets ctrl ingedrukt en rol met het muiswiel, om tekst te vergroten of te verkleinen.