• Farage is lang niet de eerste buitenlander die belgiekske ziet voor wat het is.
• Staatsman Klemens von Metternich noemde in zijn tijd pril Belgique een “miskraam”.
• Farage spreekt openlijk over het recht op zelfbeschikking van de Vlamingen.
• De kat uit de zak, moest de unitaristische EU wel ingrijpen: boete!
• Waarheid wordt bestraft. Leugens worden beloond. “Comme toujours.”
• Er bestaat een webstek genaamd SeeMeRot.com. Nabestaanden die dat willen (sic!), zien op hun pc of mac, een beeld, opgenomen met een kleine camera, in… de lijkkist.
• Brood, spelen… en ontbinding.
• Ontbindend belgiekske heeft nu net camera’s tekort.
• Tenzij om Vlamingen te flitsen.
• Michel “Boit-sans-soif” Daerden kan absoluut nooit worden geflitst.
• Die zwijmelt te nijg. “Bewogen!”
• Krijgt op de R1 de A1 voorrang op de C1?
• Zeker is, dat wie een C4 krijgt, geen A4 koopt.
• Het herstel van de Antwerpse wegen wordt geraamd op 2,6 miljoen euro.
• Het goede nieuws is, dat de niet-gemaakte kosten van jaren inertie, mogen afgetrokken.
• De Nederlandse partij CDAPvdAPS heeft klappen gekregen.
• De mooie Q van Wouter Bos ziet wel écht rood.
• De bekende jurist Theo Hiddema, die zich een “boze blanke man” noemt, durft Wilders voluit steunen. Dat is niet iedereen gegeven.
• In een provinciale gazet verscheen een miniartikel over een in Zuid-Afrika vermoorde Vlaamse ondernemer, met als slotzin: “Hij werd beroofd en dood achtergelaten.”
• Dergelijke kromtaal doet vermoeden dat de auteur een klussende ambtenaar uit Elsene is.

Marcus Thesaurus

Een kleur hebben, is beter

Het zal je opgevallen zijn. Meer en meer reclame voor zeep, voor nieuwe buschauffeurs, voor de actie Ik Doe (een van die slappe afkooksels van de Vlaamse regering voor meer ondernemingsactie), voor een jogging in Antwerpen toont de gekleurde mens. Want hij is beter dan de witte mens. Dat is de onderhuidse of bewuste inschatting van de reclamemakers en hun opdrachtgevers. Je mag dat zonder overdrijven een zachte vorm noemen van “institutioneel antiracisme”.
Wat is om te beginnen “institutioneel racisme”? Het begrip was een vondst van de Black Panthers, de militante zwartengroep in de VS van Stokely Carmichael, en beduidde dat bijvoorbeeld de politie, de administratie, de scholen, sommige kerken een ingebouwde afkeer, een ingebouwd verweer hadden en hebben tegen iedereen en alles die of dat niet blank is. Elk geïsoleerd incident van een zwarte die werd afgeranseld of grof aangepakt door een blanke politieman, werd per definitie niet gezien als een dom en betreurenswaardig voorval, maar als een uiting van een ingebed racisme bij het korps waarvan de man of vrouw deel uit maakte.
De tegenvoeter van “institutioneel racisme” is “institutioneel antiracisme”, dus stelselmatig de gekleurde Andere meer kwaliteiten toedichten dan hij of zij heeft, hem of haar meer uit de wind zetten dan nodig is, hem of haar met meer dan fluwelen handschoenen aanpakken, want, men zou eens moeten kunnen denken of schrijven in de gazet, bij een spionagedienst als het Centrum voor Gelijkheid, of bij een vzw die leeft van het zoeken naar antiracistische smeerlappen dat jij d’r een van bent.
Memoriaal
Rod Liddle is een kadee zoals wij d’r in Vlaanderen veel missen. Hij vult de rubriek Liddle Britain met politiek incorrecte teksten. Liddle is het bijvoorbeeld roerend eens met Nick Farage, de cowboy van de natte dweil, onze Van Rompuy in het Europees Parlement, dat België een non-land is. Een mening die leidende kringen in het Verenigd Koninkrijk delen, achter hun kiezen. De speldenprik naar België is een kleinigheidje in de schrijfsels van Liddle. Snediger was hij met zijn commentaar “We are alle victims of institutional anti-racism” (we zijn allemaal slachtoffers van institutioneel antiracisme). Liddle verwijst, om te beginnen, naar Stephen Lawrence, gedood tijdens een racistisch incident met de politie, dat bovendien slapjes onderzocht werd. Naar Lawrence werd een gemeenschapscentrum genoemd. De columnist gooit de vraag op of er nu ook voor Waad al-Baghdadi een dergelijk memoriaal zal komen? Deze kleur-Brit werd het slachtoffer van een corrupte politieofficier die zelf een zwarte is en jarenlang een rolmodel was, moest zijn, voor de politiek correcte politiediensten in de hoofdstad.
Al-Baghdadi liet er niet het hachje bij, werd wel stevig door mekaar geschud door politieofficier Ali Dizaei. Na onderzoek was onomstotelijk komen vast te staan dat die vent een leugenaar, een schurk, een dikke nek, een opsnijder en een crimineel was. Ali zit voor enkele jaren achter de tralies. Ali is ondanks zijn veroordeling en zijn strafblad niet buiten gesmeten bij zijn korps. Die bende van pakkemannen keek stelselmatig de andere kant uit als er gegevens opdoken over ‘s mans ontoelaatbare handelingen, want de beschuldiging van racisme zou meteen gehanteerd worden.
Grendel op de deur
Dat was eveneens de houding van de Black Police Association, een drukkingsgroep van zwarte politieagenten. Daar staat men ook op scherp om elke scheet te vertalen tot racisme. Is deze vorm van verenigingsapartheid trouwens zelf niet racistisch? De assistent-politiechef liet horen bij de veroordeling van Ali Dizaei: “Hij wist dat hij de grenzen van het toelaatbare ver kon opschuiven en hoe hij de vrees van de Metropolitan Police (nvdr. het korps in Londen) om het verwijt van racisme opgespeld te krijgen, kon misbruiken om het onderzoek naar hem te bemoeilijken.”
Ali klom op in de rangen van de Metropolitan Police ondanks serieuze bedenkingen over zijn karakter en gedrag. Bestendig blaffen en lullen over de racistische kanker bij de politie was één van zijn onhebbelijkheden en het dreigen met vervolgingen eveneens als hij maar iets zag dat in zijn ogen krom was. Onderzoek naar Ali’s boevengedrag werd door de hoogste lagen van de Metropolitan Police opzijgeduwd uit schrik voor een racistische rel. Ali was onaanraakbaar, want zwart en dus goed. Hij dacht met alles weg te geraken onder de mantel van het antiracisme omdat hij niet blank was.
Niet alleen de politie deed het in de broek bij zijn vervolging en bestraffing, nog een instituut dat “institutioneel antiracistisch” is, de BBC, koos de autobiografie van het stuk onbenul voor zijn prestigieuze bekroning “Boek van de Week”.
Rod Liddle, en daar kan je hem in volgen, ook voor Vlaamse en Belgische toestanden, ziet het “institutionele antiracisme” als de grendel op de deur van elk debat over ras, kleur, inwijking en criminaliteit van niet-Europeanen.

John Bull

Tips

• klik in de keuzebalk bovenaan op 't Pallieterke, links, en u krijgt een scala aan interessante lectuur.
• Houd de toets ctrl ingedrukt en rol met het muiswiel, om tekst te vergroten of te verkleinen.