“Wij maken de Vlamingen tien cm langer!”

Vlaanderen Vlagt is niet meer weg te branden van het scherm als er

sportmanifestaties allerhande in beeld worden gebracht. Of het nu de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, een cross in Lommel of het wereldkampioenschap mountain biken, een bergrit in de Ronde van Frankrijk of het wereldkampioenschap op de fiets, overal staan zij er met onze Vlaamse Leeuw. Strategisch opgesteld en goed gepositioneerd zodat de camera’s er niet naast kunnen kijken. Tot grote ergernis van Michel Wuyts. Maar dat laten wij niet aan ons hart komen. Wanneer Wuyts zich buitnmatig ergert, wil dat zeggen dat er veel Vlaamse Leeuwen dansen. Tijdens de jongste Ronde van Vlaanderen, reden de renners als het ware door een corridor van Vlaamse vlaggen.

Maar wie is eigenlijk op dat schitterende idee gekomen?

Ivan Mertens vertelt: “Juli 2001 was de start, nadat ik een goed jaar daarvoor ontslag had genomen als voorzitter van de VVB en, ja, de idee komt, geholpen door een dosis toeval, van mij. Ik had namelijk gemerkt hoe Vlaams de mensen wel zijn, maar ook hoe moeilijk (angst) ze het daar mee hebben en ik vond (en vind) dat de VVB vast zat in een werking gericht op overtuigen van de reeds overtuigden. Ik ben dan op zoek gegaan naar een manier om de mens in de straat te bereiken en hem te steunen in zijn Vlaams zijn. Ik heb gebabbeld met een geestesgenoot - Kris Rogiers medewerker van Luc van den Brande (nota ‘t P.: toen Vlaamse ministerpresident) – over de vraag: “Hoe gaan wij naar de mensen? Hoe kunnen wij de mensen bereiken?”.

In 2001 kwam de Ronde van Frankrijk door Vlaanderen. We reden toen met Vlaamse vlaggen voor de karavaan en hadden daarmee zo'n succes dat wij het wisten: dàt is't! Daar was veel volk en daar konden wij de mensen met onze vlaggen en onze boodschap bereiken.”

In ’t buitenland is het voor ons altijd feest

‘t P.: Zelf heb ik in de beginjaren een schitterende actie mogen meemaken op een Night of the Proms in het Londense Hydepark en vooraf op Trafalgar Square, Picadilly Circus en andere beroemde plekken en toen had ik de indruk dat wij met onze Vlaamse actie op vreemde grond meer bijval mochten ondervinden dan in eigen land. Is er sindsdien in dat eigen land al iets veranderd?
I.M.: In 't buitenland is 't voor ons altijd feest. In eigen land was 't in 't begin soms hard. Niet dat de mensen anti waren, maar ze begrepen het niet. Agressief waren ze niet, maar we werden soms wel uitgemaakt. Dat is stilaan verminderd dank zij onze (vriendelijke) houding maar ook strenge discipline zoals: tijdens onze acties geen alcohol, geen Belgische vlag wegduwen, maar een babbeltje doen met de drager ervan, enz…

Eind 2005 dacht ik eraan om ermee te stoppen. In de Ronde van Frankrijk waren er van onze mensen die gedronken hadden en dat kàn niet. Als we één keer betrapt zouden worden met een stom ongeval of zelfs maar een alcoholadem, dan waren de letters van de media te klein!

Dan is er ineens een kentering gekomen. Eind 2006 stonden de mensen achter ons. Ook met de mensen van televisie, politie en pers hadden wij goeie afspraken. Toen is onze invloed sterk toegenomen. Het wantrouwen van het begin was omgeslagen in dankbaarheid en het besef dat Vlaming zijn niet fout was, maar iets om trots op te zijn.

‘t P.: Van trots gesproken, mangelt het de doorsnee Vlaming niet aan gezond chauvinisme?

I.M.: Ach, de Vlaming heeft zóveel slaag gehad. Onder de Spanjaarden is de elite gaan lopen. De mensen moesten overleven, terwijl ze blootstonden aan de bezetter. De Vlaming is voorzichtig geworden: ja zeggen, nee doen. De Nederlanders vinden dat vals en de Belgen hebben een kans gemist om de Vlaming in 1830 uit zijn lethargie te halen. Een fatsoenlijke peiling is hier niet mogelijk, omdat de Vlaming nooit zegt wat hij denkt, want de schrik zit er nog altijd in. Is de Vlaming schuldig? Neen, want wie komt er voor ons op? Onze politici, media, kerk? Integendeel. Een vrouw zei onlangs tegen mij: “Jullie zijn de eersten die zeggen dat Vlaming zijn knap is”. Wij maken door te spreken de Vlaming 10 centimeter langer. Wij brengen een lach op zijn gezicht. Wij maken hem trots. Daar is wel heel veel geduld voor nodig. Inderdaad, naar buiten zijn wij wellicht niet chauvinistisch genoeg of korter bij de waarheid: we durven het niet te zijn. En dat geldt ook voor onze studenten. Velen hebben een vlag, maar die hangt niet aan het raam, maar tegen de muur.

‘t P.: Het doet mij altijd geweldig veel deugd aan het Vlaamsvoelende hart als ik op televisie zie dat onze vlaggenzwaaiers in 't kwadraat alweer op post en op het scherm zijn. Hoe krijgt Ivan Mertens het voor mekaar om die vrijwilligers telkens weer, in alle weer en wind, gemobiliseerd te krijgen, niet één keer, niet een paar keren, maar sinds het prille begin al duizenden keren?
I.M.: Dat is voor mij het grootste pijnpunt, dat zo weinigen bereid zijn Vlaanderen een stukje op de kaart te zetten. De Vlaamse Beweging heeft veel priesters, maar geen missionarissen. Sommigen haken af, omdat ze tijdens acties niet mogen drinken of omdat onze acties geen feestgehalte hebben. Jammer, maar onze sponsors betalen niet voor een zuippartij, maar voor promotie van Vlaanderen. Voor elke actie voel ik mij als een bedelaar. Al krijgen onze mensen telkens een oproep, toch moet ik steeds weer bellen en dan vinden ze die oproep niet meer en vragen ze om eens terug te bellen of dan is hun vrouw niet thuis met wie ze het nog eens moeten bespreken... En na drie tot vier keer bellen hoor je dan dat ze toch maar liever naar Tante Fien gaan. Als Vlaanderen Vlagt ooit stopt, zal het niet door de Belgen zijn, maar door... de Vlamingen. Hoe ik het gedaan krijg? Met hèèl veel pijn en het slikken van een behandeling die een regelrechte belediging voor mij is en die ik in mijn beroepsleven nooit zou aanvaard hebben.

Lance Armstrong heeft de Vlaamse Leeuw wereldberoemd gemaakt dankzij Vlaanderen Vlagt.

‘t P.: Dus jullie kunnen voor Vlaanderen Vlagt nog extra man- en vrouwkracht gebruiken?
I.M.: Nog een massa! Wij wandelen nu in 43 steden, maar zouden het in 70/80 moeten kunnen doen. We hebben 150 actiedagen, maar zouden er 250 moeten kunnen doen. Laat dus de Vlamingen maar komen!

‘t P.: Hoe lang doen jullie dat al, die acties en dat wandelen voor Vlaanderen?
I.M.: wandelen meer dan drie jaar. Actie negen jaar. Verleden jaar hebben wij 441 wandelingen gemaakt en 155 actiedagen gedaan. Vlaanderen Vlagt blijft daarbij het onmisbare naamkaartje. En er kan zoveel. Weet je dat Lance Armstrong bij ons een vlag is komen kopen? Voor hem zijn er maar twee vlaggen van tel: die van Texas en de Vlaamse leeuw. Toen hij in de Ronde van Frankrijk 2002 de bergrit in La Mongie won, was hij omringd door leeuwenvlaggen en dat is door alle tv-stations over de ganse wereld uitgezonden. Lance Armstrong heeft de Vlaamse leeuw wereldberoemd gemaakt dank zij Vlaanderen Vlagt.

‘t P.: Tja, Ivan, met ons slecht karakter kan ik toch de vraag niet achterwege laten naar het aantal en het soort vijanden die jullie bij die niet-aflatende vlaggenacties tegenkomen. Kun je daar ook iets over vertellen?
I.M.: Wij doen niet aan politiek, maar aan marketing, de markt voor Vlaanderen winnen, en Yves Leterme heeft op ons ingespeeld, al maakte hij ons uit. Hij heeft ermee gewonnen, maar achteraf heeft hij de stommiteit uitgehaald zich tegen de markttrend te keren waarmee hij gewonnen had. Vijanden hebben wij nog maar heel weinig, want de mensen keren zich tegen hen. Als er iemand een opmerking maakt over “die vlag van het Vlaams Blok”, is er altijd wel een omstaander die zegt dat onze leeuw niet van enige partij is, maar de vlag van de Vlamingen. We maken ook afspraken met de politie. Toen de koning Sint-Niklaas bezocht, hoefden wij niks te vragen, want de afspraken waren al gemaakt en de politie weet dat wij geen gekke dingen zullen doen. Ons grootste probleem is - ik blijf het herhalen – het gebrek aan medewerkers.

Naar buiten zijn wij wellicht niet chauvinistisch genoeg, of korter bij de waarheid: we durven het niet te zijn

‘t P.: Maar natùùrlijk vertel je onze lezers veel liever over al die blijken van sympathie die jullie mogen ontvangen?
I.M.: Zeventig procent van de mensen reageren positief als wij goeiedag zeggen. In de twintig procent reageert niet om verschillende redenen, van niet gezien tot niet durven (positief of negatief). Zo’n twee tot drie  procent reageert negatief. Ook de vreemdelingen zijn overwegend positief. Aan die twee, drie tégen ons besteden wij geen aandacht als ze schelden. Willen ze een gesprek op een beschaafde manier, dan gaan we daarop in. Wij zijn niet bang, ook niet van agresievelingen, vreemden of niet-vreemden. Voor wie ons komt vertellen wat hij allemaal voor Vlaanderen gedaan heeft, tonen we respect, maar besteden we zo weinig mogelijk tijd. We houden ons liever bezig met de niet-overtuigden, de mensen die onze steun nodig hebben. Veel leerkrachten komen naar ons voor didactisch materieel, want op school vinden zij dat niet.

‘t P.: Hebben jullie acties, naar jouw eerlijke mening, andersdenkenden en/of anderstaligen en/of buitenlanders van mening kunnen doen veranderen over Vlaanderen-ons-vaderland en zijn inwoners?
I.M.: In het buitenland is iedereen positief. Daar hoeven we niets te veranderen. Men zegt wel dat België beter bekend is dan Vlaanderen, maar diè bekendheid is vaak negatief. Over Vlaanderen heb ik in het buitenland nog nooit negatief horen spreken. In Italië, Frankrijk, Duitsland en de VS verkopen wij elk jaar 200 tot 300 vlaggen. Meegaan met Vlaanderen Vlagt maakt blij: je hebt iets gedaan en je kent alleen maar triomf.

Ook in het binnenland gaat het weinig over van mening veranderen, vermits de grote meerderheid Vlaamsvoelend is. Het gaat vooral over steun tegen de negatieve houding van overheid en media en daar boeken we zonder meer succes en neemt het resultaat nog toe. Toch blijft er nog heel wat te doen. Maar het is fantastisch: je volk naar zijn vrijheid brengen. En de dankbaarheid van mensen ontroert.

‘t P.: Even in de kantlijn van die hartverwarmende leeuwenacties: jaren geleden heb ik jou al horen verklaren, hèèl zelfverzekerd, dat de Vlaamse onafhankelijkheid nog slechts een kwestie van maanden zou zijn. Vind je nu ook niet dat jouw maanden abnormaal veel dagen tellen of geef je nu toe dat je de Belgische houdbaarheid fameus hebt onderschat?
I.M.: Neen. Niet België heb ik onderschat, maar de inzet van de Vlamingen heb ik zwaar overschat. Geef mij vijftig man die meedoen zoals onze huidige, te kleine, kern en binnen het jaar zijn we vrij. De inzet van de Vlamingen, dààr gaat het om. Ik heb mij niet vergist in de tegenstander, maar in de... medestander.

En laat de Vlamingen a.u.b. stoppen met zelf barrières op te werpen zoals het zogezegde “probleem-Brussel”. Als Vlaanderen staat wordt, kiest Brussel, voor de geldbeugel en onder dwang van Frankrijk, voor Vlaanderen.

‘t P.: Dromend van die zo lang verbeide Vlaamse onafhankelijkheid, wat verwijt je aan ministerpresident Peeters en wat verwacht je van zijn opvolger als hij dat niet zelf wordt?
I.M.: Ik had veel vertrouwen in hem, want hij was een zakenman, maar dan heeft hij de blunder van zijn leven uitgehaald: zeggen dat hij met de Walen wou praten omdat ze bereid waren tot toegevingen. Een leugen als een huis die mijn vertrouwen in hem onderuit haalde. De resultaten van 7 juni zouden wel eens heel anders kunnen uitpakken dan verwacht. Ze zijn zodanig aan 't overdrijven dat de mensen hen hoe langer hoe minder geloven. Ze hebben geluk dat het crisis is, maar het zou mij niet verbazen als de drie traditionele partijen samen maar 35% zouden halen. Gebeurt dat nu niet, dan in elk geval de volgende keer.

Het is fantastisch: je volk naar de vrijheid brengen

‘t P.: Ik heb nog geen antwoord op mijn vraag over die opvolger...
I.M.: Als de kaarten goed geschud zijn, moet die de Vlaamse onafhankelijkheid uitroepen. Met Wallonië willen wij praten over de boedelscheiding en hoe we hen nog een tijd een stukje kunnen helpen. Weigert Wallonië het gesprek of komen ze af met Wallo-Brux, dan roepen we de onafhankelijkheid uit en de kraan gaat dicht. Tegen Brussel moeten we niks zeggen. De Brusselaars moeten hun eigen keuze maken. Vlaanderen draait direct de kraan toe en begint alle staatsfuncties en functies die op Vlaanderen betrekking hebben, over te brengen naar Vlaanderen. Niet onvriendelijk noch kwaad, maar beslist en aan iedereen laten zien dat het menens is.

Zou Brussel toch bij Vlaanderen willen komen - wat ze nu, binnen België, natuurlijk hard ontkennen - dan moeten ze maar een voorstel doen en zal Vlaanderen bekijken of dat aanvaardbaar is en, zo niet, ‘neen’ zeggen.

Dan is er nog Europa. Daar moeten wij niet naartoe gaan zonder voorwaarden. Europa, ja, maar niet zo maar. Denk aan het gedicht van Willem Elsschot over het bedelen bij de poort. Overigens, Vlaanderen zal als staat nog vijftig jaar nodig hebben om volwassen te worden, om van overlevingscultuur naar eigen bestuurscultuur over te schakelen. Het heeft vijfhonderd jaar geen kans gekregen om zichzelf te regeren.

‘t P.: Je bent 73, Ivan, en die niet-aflatende en redelijk tot danig vermoeiende acties vergen niet alleen een sterke motivering, maar ook een flinke fysiek. Heb je mensen op het oog die de fakkel – of liever de vlag – willen en kunnen overnemen en hoe lang ga jijzelf er nog mee voort?
I.M.: Daar is al lang over gediscussieerd, maar ik vrees: de dag dat Ivan wegvalt, is het binnen de zes maanden uit met Vlaanderen Vlagt, zeker zoals het nu is. Organisatie, financiële structuur... Er komt zoveel bij kijken.

Ik zoek en hoop dat ik mij vergis, maar ik vrees. Op dat gebied ben ik pessimistisch. Misschien ben ik wat te negatief over de Vlaamse Beweging, maar met alleen maar roepen in eigen kring geraken we er niet. Er wordt zoveel gesproken over batterijen laden, maar wanneer gaat men ze eens ONTladen?