“IJzerwake heeft de perceptie tegen”

De titel zegt alles. Kijk maar naar de artikels die elk jaar in het IJzerbedevaartseizoen verschijnen. Met een foto erbij van een kaalgeschoren knikker of getatoeëerde Vlaamse Leeuw op een ontblootte arm of schedel, kwestie van de argumentatie kracht bij te zetten. Maar wie er de jongste jaren kwam, weet dat het anders is. Er komen meer en meer mensen naar de IJzerwake, dit seizoen al de negende editie. Veel jonge mensen ook op een bijeenkomst die door de regimepers als ‘ouderwets’ wordt omschreven. Moest het een vraag zijn bij ‘De Slimste Mens’ dan zouden de vijf trefwoorden, door de redactie waarschijnlijk zijn: ouderwets en Vlaams-Belangmanifestatie, extreemrechts, ultranationalistisch en separatistisch. Maar wat is daarvan aan? En hoe kan het dat de Wake blijft groeien ondanks die negatieve pers. Veel vragen, die we voorlegden aan de voorzitter van de IJzerwake, Wim de Wit. Die is alvast geen paria in de Vlaamse beweging, want ook ondervoorzitter van het OVV en voorzitter van de algemene vergadering van de Vlaamse Volksbeweging.

“Er is een oceaan tussen ons”

De IJzerbedevaart verwisselde het geweer de laatste jaren wel eens van schouder als het over de invulling van de Bedevaart ging. “ze willen er vanaf”, werd hier en daar gezegd, of “ ze moffelen het weg in een dag amusement”. We vroegen het de voorzitter van het IJzerbedevaartcomité zelf.

PFS: Waarvoor staat IJzerbedevaart eigenlijk?
Paul de Belder: Dat is moeilijk om kort te zeggen. In die zin dat we vanaf dit jaar de IJzerbedevaart heel anders willen profileren dan vroeger. We willen terug naar de bron. De Bedevaart was verworden tot een politieke strijdmeeting en eigenlijk willen we terug naar wat het in oorsprong, in wezen was: een dodenherdenking.

Een groot gat in de Vlaamse Leeuw

Als de linkerzijde de Brusselse kaart trekt

Eind september van vorig jaar vond de zesde editie van de 'sociaalflamingantisme landdag' plaats. In Brussel en met die stad als centraal thema. Verschikkende sprekers werden samengebracht en het kwam bijwijlen tot een erg vruchtbare interactie met het publiek. In deze tijden van “wij laten Brussel los”, loont het allicht de moeite te weten wat de “sociaalflaminganten” met Brussel voorhebben.

“Brusselse olievlek verdwijnt niet met onafhankelijk Vlaanderen”

Je kunt zeggen wat je wilt van de ondertussen legendarische ‘Los van Brussel’-speech van Frans Crols, de oud-directeur van Trends, op de IJzerwake, maar die toespraak heeft er wel voor gezorgd dat onze hoofdstad in Vlaamsgezinde kringen opnieuw het brandpunt van discussie werd. Er ging bijna geen week voorbije of in een of andere Vlaams-nationalistische publicatie werd de Crols-strategie (een betere term dan een doctrine, zoals Bart Maddens het liever heeft over de Maddens-strategie) verketterd of opgehemeld. De ene deed dat met wat meer argumenten dan de andere.

Een interessante Vlaamse stem in het Brussel-kapittel is in elk geval die van Jan Degadt (econoom aan de Hogeschool Universiteit Brussel en voorzitter van Vlaams Komitee Brussel), die er uiteraard een absolute voorstander van is Vlaanderen en Brussel niet los te koppelen. Het is voor hem trouwens ook de naakte werkelijkheid. Wat er in de toekomst ook gebeurt, Brussel blijft in midden in Vlaanderen liggen en naar analogie met het adagium dat Brussel voor Vlaanderen het venster op de wereld is, is Brussel voor de wereld ook een venster op Vlaanderen.

OVV Voorzitter: "Minder praten, meer bewegen"

Bram Hermans (29) haalde het op 15 maart jongstleden overtuigend als nieuwe voorzitter van het Overlegcentrum voor Vlaamse Verenigingen. In zijn verkiezingstoespraak stonden twee krachtlijnen centraal: een verjongingskuur en een interne dialoog. Hij licht zijn visie toe.

B.H.: “In een eerste fase zou ik graag een nieuw bestuur samenstellen dat er een beetje jonger uitziet. Dat wil niet zeggen dat er koppen moeten rollen in het bestaande bestuur, want die mensen hebben naast hun grijze haren zeker een grote verdienste en expertise op hun gebied. Dus wil ik het bestuur statutair uitbreiden. Dat is mogelijk. Er zijn trouwens nu ook een aantal plaatsen vacant, omdat Herman Gevaert en Eric Ponnette nog voor mijn verkiezing gestopt waren.

Tijdens je verkiezingstoespraak een grote mond opzetten over verjonging is een ding, maar je moet ook wel nog jongeren vinden die bereid zijn om mee te gaan zetelen in dat bestuurd. Eerst vul ik de lege plaatsen op en als ik dan nog mensen vind, dan breid ik het uit.”

"Kennis van de taal is essentieel”

Zeker in de Rand slaagde N-VA-parlementslid Mark Demesmaeker erin om tijdens de afgelopen jaren een stevige reputatie op te bouwen. Zijn Vlaamsgezindheid heeft iets gevoelsmatig, en dat spreekt een bepaald electoraat aan. Toch slaagt hij er probleemloos in de brug met het hier en nu te slaan en zich rond concrete dossiers te profileren. Aan hete hangijzers geen gebrek in zijn streek. Denken we maar aan het 'Wonen in eigen streek' of de Wooncode ("eigenlijk zouden de Franstaligen ons dankbaar moeten zijn"). "Die initiatieven moeten eens dringend in hun juiste context bekeken worden", liet hij zich kort geleden ontvallen. Een goede reden om hem op te zoeken, dachten we zo.

Dromen van een Vlaamse politieke elite

Het arme Vlaanderen van weleer is niet meer. Het economische zwaartepunt kwam steeds meer in Vlaanderen te liggen, tot op de dag van vandaag. Jammer genoeg vertaalt deze materiële opmars zich niet in de juiste politieke conclusies. Het is een kerngedachte die Hubert de Sy tot op het einde van zijn leven haast tormenteerde. "Welvarend, maar tegelijk geslagen en content", noemt hij het. "En dit terwijl dit land tot een waar ethisch probleem is uitgegroeid."

In een recent verschenen essay bundelde hij verschillende van zijn vele bevindingen. Toen hij op 3 maart op 88-jarige leeftijd plots overleed, werd duidelijk dat hij hiermee zijn politiek testament op schrift had gesteld. Vlak voor zijn overlijden hadden we nog een gesprek met deze boeiende man.

Jan Hendrickx voert al 65 jaar de pen. Als journalist, docent, auteur, columnist, diplomaat, polemist, raadgever en reiziger. De Vlaamse ereambassadeur publiceerde een fraai vormgegeven boek “Vlaanderen en zijn buitenlandse Betrekkingen. Historiek van een staatsvormende tocht” (Lannoo Campus).

Jan Hendrickx is Kempenaar, flamingant, stijlbewust en erudiet. Zijn nieuwste boek is een eerste en uniek panorama van de groeiende buitenlandse betrekkingen van Vlaanderen. Schuifelend, experimenterend, af en toe met een zware tegenslag, ontwikkelt de deelstaat een buitenlandbeleid en is daarmee juridisch en staatsrechtelijk een unicum. Zoals de Franstalige deelgebieden van België.

Jan Hendrickx: “Ik pleit voor een nieuwe buitenlandstrategie van Vlaanderen. Elke Vlaamse regering geeft prioriteit aan Zuid-Afrika, om culturele en sentimentele redenen. En Kongo en Indonesië. Je kunt dat kritisch benaderen. Het is veel beter

Het juiste moment voor samenwerking V-partijen

Is het Vlaams Belang er in geslaagd de vakantieperiode te gebruiken om zijn batterijen op te laden? Het valt te hopen, want de verkiezingsnederlaag enkele maanden geleden is in de partij hard aangekomen. Voorzitter Bruno Valkeniers blijft er echter nuchter bij. "De kiezer heeft ons een waarschuwing gegeven", analyseert hij. "We moeten durven de dingen in vraag stellen."

Met hem hadden we het over Forza Flandria, het economische debacle, maar ook de Maddens-doctrine en de reden waarom bedrijfsmensen zo moeilijk kunnen aarden in de politiek.

Spookt het in de liftkoker? Onze verwoede pogingen om op de tiende verdieping te raken doen inderdaad zoiets vrezen. We schrijven een woensdagvoormiddag op het Brusselse Madouplein, de plek waar sinds jaar en dag de kantoren van het Vlaams Belang/Blok gevestigd zijn. Uiteindelijk slagen we na enkele ongevraagde tussenhaltes in ons opzet en bereiken het bureau van voorzitter Bruno Valkeniers. "Geniet van de warmte", grapt de voormalige havenbaas.

 "Een staatshervorming is een noodzaak"

Het gaat de N-VA voor de wind. De Vlaams-nationale partij werd dé overwinnaar van de recentste verkiezingen en is tot de Vlaamse regering toegetreden. Hun ambitie? De doctrine die de Leuvense politoloog Bart Maddens verwoordde (de inmiddels zeer controversiële 'Maddens-doctrine' dus) vanuit de regering-Peeters II tot een succes laten uitgroeien. Het was één van de vele thema's die we aan een smakelijke tafel bespraken met Karl van Louwe, ondervoorzitter en Brusselse voorman van de N-VA.

Aandringen helpt. De juffrouw die onze tafel bedient - Oost-Europees, gokken we - tovert dan toch enkele woordjes Nederlands tevoorschijn wanneer ze het aperitief serveert. De tent, Le Viool, mag dan al gelegen zijn tussen het drukke Schweitzerplein in Sint-Agatha-Berchem en de Brusselse ring, de wijk is een oase van rust in de stad waar het van bedrijvigheid gonst. Aan de overkant van de straat bevindt zich gemeenschapscentrum De Kroon. Brussel telt zoals geweten 22 van die centra die als geen andere instelling de Vlaamse investeringen in de hoofdstad symboliseren.

“N-VA-strategie is doodlopende straat”

De regionale verkiezingen van 2009 waren geen onverdeeld succes voor Lijst Dedecker (LDD). De partij verbeterde haar score van 2007, maar bleef met 7,6 procent onder de hoge winstcijfers die in tal van opiniepeilingen voorspeld waren. Toch blijft Boudewijn Bouckaert, verkozen als Vlaams Parlementslid voor LDD, optimistisch: “Zolang de Open VLD niet naar rechts opschuift, ziet het er goed uit voor ons. En met Guy Verhofstadt aan het roer zal dat niet snel veranderen. De N-VA is een andere grote concurrent. Vraag is of de strategie van Bart de Wever vruchten zal afwerpen.”

Boudewijn Bouckaert is een gerenommeerde Gents hoogleraar die scherpe analyses kan maken en dat is ook te merken tijdens het gesprek dat we met hem hebben. De doctor in de rechten en kersvers Vlaams parlementslid is van vele markten thuis en heeft over tal van thema’s een eigen mening: zin en onzin van een Forza Flandria, de staatshervorming, de Maddens-doctrine, de macht van de zuilen, de betuttelende Vlaamse overheid, de toekomst van LD… Tijdens het interview met ‘t Pallieterke passeren ze allemaal de revue.

“De media verzaken aan hun opdracht”

In dit blad voor mensen met een goed hart en een slecht karakter gold hij als een van de weinige journalisten die blijk gaven van enige Vlaamse reflex, zonder die zo bekende neiging van dè pers in Vlaanderen om zich te lenen tot een heksenjacht tegen een bepaalde politieke partij, maar dat is nu verleden tijd, want hij schrijft niet meer voor Het Nieuwsblad. Wij wilden weten waarom.

Lees meer...