Op het recente symposium van Pro Flandria had ik, samen met Bruno Valkeniers, een kort gesprek met Koenraad Elst. We hadden het over de positie van het Vlaams Belang in het politieke landschap en mijn visie terzake. Ik beloofde aan Koenraad dat ik hem zou uitnodigen voor een wat diepgaander gedachtewisseling. Nauwelijks drie weken later word ik evenwel vereerd met een artikel in ’t Pallieterke van zijn hand, waarin ik geprikkeld word om mijn standpunt publiekelijk toe te lichten. De sympathieke provocateur Koenraad Elst zet mij op deze manier natuurlijk een lelijke pad in de korf. Kiezers, militanten en partijbestuur zitten echt niet te wachten op mandatarissen die in volle verkiezingstijd kritische beschouwingen ventileren. Misschien worden er door malafide blokwatchers bepaalde zinnen uit hun context gerukt en uitvergroot. Maar als ik niet reageer, dan lijkt het alsof ik het eens ben met het besluit van Koenraad Elst als zou het Vlaams Belang gefaald hebben. Die conclusie heeft hij vanzelfsprekend opzettelijk te scherp geformuleerd.

“De mediakritiek in Vlaanderen is ondermaats” zei Peter Vandermeersch, hoofd marketing De Standaard en Het Nieuwsblad, een paar maand geleden. Hij werd prompt op zijn wensen bediend toen begin oktober het boek “Media&Journalistiek in Vlaanderen, kritisch doorgelicht.” verscheen. Buiten de immer positieve Siegfried Bracke, op de persvoorstelling aanwezig zonder strikje (“ik ben hier incognito”), gingen de 13 andere auteurs er keihard tegenaan. Mediakritiek is wel in Vlaanderen gewenst, maar zo hard moest nou ook weer niet. Buiten een klein stukje in Knack en een behoorlijke bespreking bij radio 1 werd het boek netjes doodgezwegen. Samensteller Frank Thevissen vroeg mij een hoofdstuk te schrijven. U vindt het hier, behoorlijk ingekort, drie weken na elkaar. Ik heb wel de tekst geactualiseerd want “al is de waarheid nog zo snel, de politiekcorrecte leugen bij de VRT achterhaalt haar wel.”

Dat heeft Allah toch maar mooi geregeld. Nog altijd gelooft een groot deel van de moslims dat de Arabische Blitzkrieg (632–750) geen toeval was. De veroveringstochten veegden eeuwenoude beschavingen weg en creëerden een rijk van Toledo in Spanje tot Samarkand in Oezbekistan. Zo’n succes kon alleen maar aan de rechtstreekse tussenkomst van Allah zelf te danken zijn en is in de Arabische mythologie nog altijd het overtuigende bewijs dat de islam het enige en ware geloof is.

Waarschijnlijk heeft de echte uitvinder, ene Mohammed Ibn Abdullah, zelf nooit verwacht of gerekend op zo een triomf. Ibn Abdullah is koopman, rover, prediker en geweldenaar. Hij slaagt erin om tegen het einde van zijn leven het hele Arabische Schiereiland onder zijn leiding te verenigen en de Arabieren een nieuwe en zeer nationalistische ideologie aan te praten. Met Ibn Abdullah begint de erfzonde van de islam: blind geweld tegenover alles wat zich gewapenderhand verzet; maar ook dikwijls diplomatie (met de dreiging van moord en plundering op de achtergrond) om dorpen en steden over te halen islamitisch te worden.

Het boek is een helder boek, zoals Manu Ruys in het voorwoord terecht stelt. Wij kunnen de oud-hoofdredacteur van de Standaard alleen maar bijtreden: Omfloerst separatisme is één van de beste boeken die de voorbije jaren over de Vlaams-Franstalige verhoudingen zijn verschenen.

En hier dan het verhaal - in vertaling uit het Frans (de tussentitels zijn van ons) - van Henry Havard over de Slag der Gulden Sporen, geschreven in 1879. Alle details zullen wel niet kloppen met het verhaal in de talrijke historische werken die naar aanleiding van de 700ste verjaardag van de Slag der Gulden Sporen in 2002 werden uitgegeven, maar het blijft interessant hoe een Fransman dat in 1879 zag.

Boven op de torens van Kortrijk ontdekt men de sombere velden van Rosebeke. Het is bij haar poorten dat die afgrijselijke slachting heeft plaatsgevonden die voor altijd in de geschiedenis bekend staat als de “Guldensporenslag”. Nu ik mij op deze plaats bevond, wilde ik in geschriften uit die tijd het verhaal herlezen van deze gebeurtenis die daarna zulke rampzalige gevolgen voor de stad Kortrijk zou hebben.

Jean Calvin, de hemelbestormer van Genève, wordt twaalf maanden herdacht in Nederland. Vlaanderen memoreert niks. Vijfhonderd jaar geleden stond zijn wieg nochtans aan de grens van de Zuidelijke Nederlanden. Vlaanderen was eerder calvinistisch en hervormd dan Nederland en exporteerde zijn nieuwe godsdienst naar het noorden. De uitwijkelingen van Gent, Ieper, Oudenaarde en Antwerpen waren calvinistische en reformatorische propagandisten. De afstammelingen van Katalina Pieters uit Ieper hebben het relaas van hun moeders vlucht vooraan in het Nieuwe Testament geschreven. Toen de vrouw vluchtte had zij, blijkt uit de aantekeningen, een kind aan de borst. Op de bijbel die zij droeg op haar naakte lijf, en die bewaard is gebleven, lekte moedermelk.

Oud-bankier, ex-politicus, oud-journalist en levenslange flamingant Lode Claes leefde de laatste jaren voor zijn dood in 1998, tussen de hervormden van Cadzand en zei met zijn gevoel voor sociologie en geschiedenis tegen zijn Vlaamse bezoekers: “Als er in Vlaanderen vijfhonderdduizend protestanten gebleven waren, en geen verwaarloosbare minderheid in de steden en op het Oost-Vlaamse platteland, dan was een Vlaamse beweging nooit nodig geweest. Protestanten hebben meer talent om voor zichzelf op te komen, zijn minder gezagsgetrouw en mogen zich, zeker als het calvinisten zijn, voor een hoger doel verzetten tegen de overheid. Vlaanderen is slap omdat het een slappe mentaliteit behield onder zijn katholieke overheersing.”
Is dit pure geschiedkunde? Wellicht niet. ’t Is anderzijds wel een knappe interpretatie van onze vijgenmentaliteit en ze werd gemaakt door iemand die in zijn adoptiedorp de anderschristenen goed leerde kennen. Het calvinisme was vroeger en nu door zijn nadruk op vorming en onderwijs geschikt om identiteit te vormen.

Lees meer...